wachttijden

Wachttijden voor GGZ-zorg bij eetstoornissen zijn voor het zesde jaar op rij gestegen. Er zijn regionale verschillen, maar overal is de behoefte aan hulp groot.

Heel eerlijk: soms twijfel ik of mijn hulp wel nodig is. Is er niet al genoeg? Kan ik mensen écht helpen? Maar wanneer ik onderzoek doe naar de actuele situatie, schrik ik van de enorme wachttijden in de GGZ.

In 2021 sprak toenmalig staatssecretaris Volksgezondheid Paul Blokhuis over ‘code zwart’ in de anorexiazorg. Dat jaar was de gemiddelde wachttijd ongeveer 17 weken. Sindsdien zijn de wachttijden alleen maar opgelopen, met een landelijk gemiddelde van 21 weken in 2024, blijkt uit cijfers van Vektis.

De oorzaken zijn complex en de gevolgen nog complexer. Er is een tekort aan gespecialiseerde behandelaren, de instroom van nieuwe cliënten stijgt en de druk op de reguliere GGZ blijft hoog. Daarnaast spelen schaamte en onbegrip rondom eetstoornissen een rol, waardoor mensen vaak laat of met tegenzin hulp zoeken. Ook zorgt een eetstoornis soms voor een ‘bagatellerend vermogen’, waardoor iemand het probleem klein lijkt te maken en hulp vaak pas wordt gezocht wanneer het eigenlijk al te laat is.

Juist daarom geloof ik dat ook kleine initiatieven een verschil kunnen maken. Persoonlijke begeleiding, voorlichting, online trajecten of gewoon een eerste gesprek kunnen het begin van herstel zijn. Mijn missie is om die drempel te verlagen: zodat iemand wél alvast kan starten met ondersteuning, inzichten en handvatten – terwijl er gewacht wordt op verdere behandeling. Ook naasten kunnen zo beter geïnformeerd worden en direct de juiste steun bieden.

Niemand zou maandenlang in onzekerheid moeten zitten. Als jij of iemand in je omgeving kampt met een eetstoornis en je niet weet waar te beginnen, weet dat er wél stappen mogelijk zijn. Stuur mij een bericht en samen kijken we wat er nú al mogelijk is.

(bron: Pointer)